Cruisen door de media

(This entire article is in Dutch)

Screen Shot 2018-12-21 at 00.40.43

In december van vorig jaar werd ik (anoniem) geinterviewd door Pablo Cabenda voor de Volkskrant. Normaal gesproken laat ik me niet zomaar lenen voor media die betaald krijgen voor het gratis verhaal van transgender personen, terwijl ons-soort-mensen daar zelf niets voor terug krijgt. Maar ik maakte een uitzondering omdat ik het idee van Pablo dusdanig sekspositief en progressief vond, dat ik het uniek genoeg vond om aan mee te werken.

De dag dat het grote interview in de krant en online verscheen, waren de meeste reacties positief, op 1 zeer nadrukkelijk aanwezige uitzondering na: Sylvia Witteman. Zij bleek niet in staat om homoseks te kunnen zien als specifiek mannelijke masculiene seks en maakt de denkfout die in de jaren ’90 van de prehistorie in de vorige eeuw soms nog wel gemaakt werd: een transman is volgens haar eigenlijk geen echte man dus als die seks heeft met een homoman, dan ziet zij dit als heteroseks.

Hieronder volgt nu eerst het volledige krantenartikel, en dan daar weer onder enkele pareltjes uit de slecht ingelichte hersenen van S. Witteman, waarvan akte.

(artikel)

Jiro beschouwt het hebben van seks als transman als een vorm van een-op-een activisme

Onbekend maakt onbemind, dacht Jiro. Tijdens seksdates leert hij homo’s over zijn translichaam, maar ook over het leven dat erachter zit.

Jiro is populair bij homo’s. Toen hij zich tien jaar geleden als transman aanmeldde op allerhande gay cruisingapps, had hij maar zo’n twee seksdates per jaar. Dit jaar heeft hij er al zoveel gehad dat hij het niet meer kan bijhouden.

Hoe dat komt? Internetporno! De minder alledaagse vormen en variaties, die ook op brede mainstream kanalen als Pornhub, Xtube en Xhamster te zien zijn, zorgen ervoor dat mannen Jiro on line benaderen met: ‘Hé, ik ben hartstikke homo maar ik heb porno gezien met transmannen en dat vind ik ontzettend geil.’ En Jiro vindt dat wel grappig. ‘Er is een subcategorie homo’s die fantasieën hebben over vagina’s en zich daar geen raad mee weten. Voor hun is het een uitkomst dat er transmannen bestaan als ik, met een mannenlijf en met een vagina.’

Op zijn webprofielen staat vermeld dat de drieënveertigjarige webdeveloper/striptekenaar transman is en als iemand naar de onderkant informeert doet hij welwillend uit de doeken ‘hoe het fruit erbij ligt’. Nee, geen naaktfoto’s! Ook al wordt hij wel eens bedolven onder de dickpics die vaak genoeg als inleiding dienen tot een verzoek voor vergelijkend warenonderzoek. Hij heeft wel een keer een foto van zichzelf in naakte glorie verstuurd maar kreeg daar later spijt van. ‘Ik hoorde van een van mijn transvrienden dat kerels dat aan hun vrienden laten zien van: ‘Hé, moet je kijken, een man met een kut.’

Toch, je hoort hem niet klagen over al die aandacht. Ook al heeft de kwantiteit van de seks nog een straatlengte voorsprong op de kwaliteit. Dat krijg je als mannen die geen ervaring hebben met transmannen hun onrealistische verwachtingen ophangen aan internetporno.

Jiro ziet het als een buitenkansje, een win-winsituatie. Die mannen waarmee hij date kunnen hun seksfantasie uitleven en het geeft hem de gelegenheid het een en ander kwijt over het wezen van transseksualiteit. Want Jiro beschouwt het hebben van seks als een vorm van één-op-éénactivisme. Tien jaar geleden, toen hij zijn transitie van vrouw naar man onderging, koos hij niet voor een geslachtsoperatie. Als hij een reactie krijgt op zijn profieltjes, moet hij dealen met mannen die ‘wel iets weten, maar nog lang niet alles.’

‘Dus doe ik ook aan educatie. Ik moet wel. Ik heb niet alleen een ander lijf maar ook een andere geschiedenis. Ik ben opgegroeid als vrouw, heb als vrouw een sociale opvoeding gehad en ineens zit je in een horkerige mannenwereld overladen met testosteron. Voor de seks heel geil, maar soms maken mannen niet al te snuggere opmerkingen. Ze benaderen me alsof ik een meisje ben of gebruiken woorden voor mijn lichaamsdelen waar ik de kriebels van krijg.’ Laatst mailde er een: ‘Wanneer mag ik weer aan je pretknopje zitten?’ Een woord met klaarblijkelijk hetzelfde effect als een vinger in zijn keel. ‘Ab-so-luut niet sexy.’ 

Zo wordt elke date een gelegenheid voor een portie seksuele sociale opvoeding en is hij elke week didactisch aan het neuken. Er kan eventueel eerst wat huiswerk worden gedaan, want tussen het eerste on line contact en de fysieke ontmoeting maakt Jiro zijn aspirant minnaars opmerkzaam op zijn website transgold.wordpress.com. Daar heeft een heldere uitleg over de samenhang tussen geslacht, identiteit en seksuele voorkeur een plekje gevonden naast een gids voor seks met transmannen en een lijst van feestjes en horecagelegenheden die transvriendelijk zijn.

Voor Jiro als transman is internet onmisbaar sociaal gereedschap. Sterker nog, hij is is ervan overtuigd dat transtrots en transactivisme hun wortels hebben in het internet. ‘Het maakt het makkelijker om elkaar op fora te ontmoeten en informatie te delen. Door internet anno 2018 weet je gewoon veel sneller dat er mensen zijn als jij, dat je geen freak bent of aansteller en dat de twijfel over je eigen seksuele identiteit, in weerwil van wat sommige mensen beweren, wel degelijk gegrond is.’

Nee dan 1998, het jaar dat internet nog in zijn kinderschoenen stond, en een drieëntwintigjarige vrouw haar eigen gevoelens nog niet wist te duiden en maar op zoek ging naar informatie over androgynie. ‘De bibliotheek had alleen boeken over transvrouwen en travestieten. Daar herkende ik mezelf niet in.’

Een jaar later kwam de op feiten gebaseerde film Boys Don’t Cry uit. Actrice Hillary Swank speelt daarin de jonge transseksueel Teena Brandon die biologisch een meisje is maar door het leven gaat als jongen. Als zijn geheim wordt ontdekt wordt hij verkracht en vermoord.

Jiro: ‘Ik heb hem een een jaar lang elk weekend gekeken zonder goed te weten waarom.’

In 2000 stond Jiro op een online mailinglist voor biseksuelen waar hij te kennen gaf geen band te hebben met zijn vrouw-zijn. ‘Ik werd apart genomen door een groepslid die een mailinglist opstartte voor mensen met datzelfde gevoel.’ Toen is het balletje gaan rollen. ‘Ik kwam in contact met transgenders die in internetfora zaten en newsgroups. En al die mensen die ik leerde kennen waren ook activisten die het transgenderfilmfestival oprichtten, onderzoeksboeken schreven bij de Schorer Stichting, die toen nog bestond, of die het Transgender Netwerk Nederland oprichtten, een belangenvereniging als het COC voor transgenders. Het heeft een enorme boost gegeven aan de emancipatie van transmensen.’

Hij zegt het onomwonden, hij is dol op het net. Voor het letterlijk zichtbaar maken van transseks, voor het duiden van alle facetten van transseksualiteit en het mogelijk maken van plezierige seks zonder dat aannames over uiterlijk tot vervelende verwarring leiden. Want als je als transman met je stoute schoenen zomaar een homobar instapt kan het voor beide partijen, zacht uitgedrukt, voor verrassingen zorgen.

‘Een transvriend zei tegen me, “Je wordt zo in je kruis gegrepen, dus doe wel je pack in.’ (Een penisprothese die, eenmaal aangebracht in de onderbroek, de boel het aanzien geeft van een natuurlijke mannenbult). ‘Ik had zoiets van, ach dat gebeurt niet. Maar dat gebeurt dus wel!’   

En dan die ene keer dat een bewonderaar een voorschot nam op het voorspel door in de kroeg alvast met zijn tepels te spelen. ‘Dat heeft niet zoveel zin bij transmannen omdat  bij de borstverwijderingsoperatie de tepelzenuw wordt doorgesneden. Stond ik daar ongemakkelijk en gevoelloos zijn attenties te ondergaan. Hij raakte op zijn beurt een beetje in de war en kon waarschijnlijk ook nog de littekens van mijn operatie zien. Hij sprak toen de verlossende woorden, “Ik ga effe een biertje halen” en is niet meer teruggekomen.’

Via twitter kwamen de volgende gezellige reacties binnen (klik voor discussie):

Screen Shot 2018-12-21 at 12.14.48

 

De discussie gaat nog een tijdje door over baarmoeders en andere lichaamsdelen die eigenlijk helemaal geen mannelijke of vrouwelijk identiteit kunnen hebben.
Hierna reageert Witteman met iets dat eigenlijk gelijk staat aan het bekende adagio “je mag tegenwoordig ook echt helemaal niks meer zeggen” – zonder dat zij zich tegelijkertijd realiseert dat zij DAT dus wél mag zeggen.

Als je nog de vrijheid hebt om te klagen over je gebrek aan vrijheid, dan héb je geen gebrek aan vrijheid.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.